زایمان سزارین

زایمان سزارین

عمل زایمان سزارین نوعی زایمان غیرطبیعی می باشد که طی آن برشی به روی شکم و رحم مادر ایجاد می شود و نوزاد به دنیا می آید. در برخی موارد انجام عمل سزارین ضرورت دارد اما این روش می تواند تبعاتی برای مادر به همراه داشته باشد.

ضرورت انجام زایمان سزارین

معمولا زمانی که مادر دوران بارداری معمولی و کم خطری را داشته باشد ، زایمان از روش طبیعی امکان پذیر است ، اما در برخی مواردی که احساس شود زایمان طبیعی برای مادر و نوزاد خطرناک است ، زایمان سزارین انجام خواهد شد.

 

زایمان سزارین

 

بنابراین افرادی که قصد دارند زایمان خود را از روش طبیعی انجام دهند باید بدانند که ممکن است مجبور به زایمان سزارین شوند. معمولا زمانی که در زایمان طبیعی مشکلی به وجود آید ، پزشک ناچار به انجام سزارین می شود. این مشکلات عبارتند از :

  • جنین بزرگ جثه یا ماکروزوم باشد.
  • روند زایمان کند ، متوقف یا دشوار گردد.
  • مشکلات جدی در بند ناف یا جفت وجود داشته باشد.
  • جنین دچار مشکل شود و ضربان قلب او با اختلال مواجه گردد.

در مواردی که قبل از زایمان پزشک متوجه مشکلی شود ، تاریخی برای زایمان سزارین تعیین می کند.

مشکلاتی که ممکن است قبل از زایمان ایجاد شوند عبارتند از :

  • بارداری چند قلویی و احتمالا در زایمان قل دوم
  • وجود عفونت قابل انتقال به جنین مانند تبخال تناسلی
  • وجود سزارین قبلی و غیرممکن بودن زایمان طبیعی
  • نچرخیدن مناسب و قرار نگرفتن سر جنین به سمت کانال زایمان
  • وجود بیماری‌های مزمن قلبی و خطرساز در فشار زایمان طبیعی

 

 

چگونگی انجام زایمان سزارین

قبل از شروع جراحی ، در یکی از رگ ها توسط آنژیوکت رگ گیری صورت می گیرد تا حین جراحی و در صورت لزوم ، توسط آن رگ مایعات یا دارو به مادر منتقل شود.

در مرحله بعد از روش بی حسی نخاعی اسپاینال ( Spinal ) یا بی حسی اپیدورال ( Epidural ) یا هر دو روش شکم بی حس می شود. لازم به ذکر است تنها در موارد اورژانسی مادر به طور کامل بیهوش می گردد.

به طور کلی در بیشتر موارد زايمان سزارین با بی حسی موضعی یا ناحیه ای انجام می شود و مادر حین عمل هوشیار بوده و پس از تولد نوزاد قادر است فرزند خود را در آغوش بگیرد.

پس از اینکه شکم بی حس شد ، برشی عرضی در قسمت فوقانی اندام تناسلی مادر ایجاد می شود ؛ البته در برخی موارد این برش عمودی بوده و از ناف تا بالای ناحیه تناسلی ایجاد می شود.

سپس پزشک نوزاد و جفت را از رحم مادر خارج کرده و در نهایت نسبت به بخیه زدن محل برش ها اقدام می کند.

معمولا بانوان پس از گذشت دو روز از زایمان ، ترخیص می شوند. البته بهبودی کامل حداقل پس از یک ماه حاصل خواهد شد. پس از زایمان و قبل از ترخیص درباره نحوه مراقبت از بخیه ها و بهبودی از پرستاران سوال بفرمایید.

 

 

مراقبت های بعد از زایمان سزارین

زخم سزارین برای بهبود کامل به حدود 4 هفته زمان نیاز داشته و این امکان وجود دارد که فرد طی سال اول بعد از این نوع زایمان گاهی اوقات دچار درد در این ناحیه شود که کاملاً طبیعی است. رعایت نکاتی که در ادامه آورده شده است موجب بهبود هرچه سریع تر فرد می شود:

  • چنانچه احساس خستگی داشتید حتماً استراحت کرده و به میزان کافی بخوابید.
  • روزانه مقداری پیاده روی کرده و به هیچ عنوان استراحت مطلق نداشته باشید زیرا این کار موجب لخته شدن خون و همچنین بروز یبوست در شما می شود.
  • طی مدت زمانی که پزشک برای تان تعیین کرده است ورزش ها و فعالیت های سنگین انجام نداده و اقدام به بلند کردن اجسام سنگین نکنید.
  • خونریزی واژینال امری طبیعی است برای این منظور از نوار بهداشتی استفاده کنید.
  • به هیچ عنوان فعالیت هایی که به عضلات شکم فشار وارد می کنند را انجام ندهید.

دیگر مراقبت های بعد از جراحی سزارین عبارتنداز:

  • از دوش واژینال استفاده نکرده و به هیچ عنوان از تامپون برای خونریزی بهره نگیرید.
  • طی مدت زمانی که پزشک برای تان مقرر نموده است از رانندگی کردن خودداری نموده و برای رانندگی کردن از پزشک خود کسب تکلیف کنید.
  • بهتر است رابطه زناشویی به هفته ششم یا هشتم بعد از زایمان سزارین موکول گردد.
  • نگه داشتن یک بالشت هنگام سرفه کردن و نفس کشیدن عمیق بر روی شکم، منجر به کاهش درد در محل زخم می شود، این مورد را رعایت نمایید.
  • دوش گرفتن بلافاصله بعد از مرخص شدن و رفتن به خانه مانعی ندارد.
  • بعد از دوش گرفتن برای خشک کردن زخم خود از باد سشوار بهره بگیرید.
  • خوردن غذاهایی که از ویتامین و پروتئین سرشار هستند موجب ترمیم هرچه سریع تر زخم می شود از همین رو این مواد غذایی را در رژیم غذایی خود به میزان کافی قرار دهید.
  • طی روزهای اول بعد از زایمان غذاهای آبکی و نرم میل کرده و از مصرف مواد غذایی نفاخ همچون حبوبات بپرهیزید.

پاسخ

5 × 2 =

Call Now Button